Jan, 39, Revalidatieverpleegkundige in UZ Leuven

Johe

Revalidatieverpleegkundige Jan Op Het Eyndt: 
“Als je al op de vloer staat, krijgt bijstuderen een heel ander belang”.

Jan Op Het Eyndt (°1972): “Ik werk in Pellenberg op de verpleegeenheid motorische revalidatie. De meeste patiënten hebben een verkeersongeval meegemaakt. Ze zijn bijvoorbeeld half verlamd of hebben een amputatie gehad. Ik ben 15 jaar geleden als gegradueerde verpleegkundige begonnen in het UZ Leuven, daarna ben ik verhuisd naar het Inkendaalziekenhuis (vroeger ‘de Bijtjes’) in Vlezembeek. Daar heb ik vijf jaar gewerkt op de afdeling neurologische revalidatie. Daar ook is mijn belangstelling voor revalidatie gegroeid. Als je mensen die een verkeersongeval hebben gehad kunt helpen, en stap voor stap kunt begeleiden tot ze klaar zijn voor ontslag, tot ze weer in zichzelf geloven, hun eigenwaarde hebben teruggevonden, dat geeft een enorme voldoening. De weg die je met hen aflegt, is een moeilijke en soms harde weg; resultaat halen is dan des te bevredigender. Er komt veel psychologie kijken bij dit werk. We moeten als verpleegkundigen veel investeren in de motivering van onze patiënten. Ik ben gaan bijstuderen, omdat ik de meerwaarde daarvan al snel aanvoelde. Op revalidatie gaat het niet alleen om het fysieke. Je hebt ook kennis nodig van logopedie, je moet weten hoe je soms moeilijke gesprekken voert, hoe je in een interdisciplinair team functioneert enz. Ook evidence based werken is van belang. Ik ben nu echt veel beter in mijn vak en daar heeft iedereen hier baat bij.

Grote onderscheiding

Ik ben de bacheloropleiding begonnen aan de Katholieke Hogeschool in Leuven. Mijn vrouw en mijn twee nog jonge kinderen stonden erachter. Het is toch twee jaar studeren bovenop een voltijdse baan. Het eerste jaar was behoorlijk zwaar. Ik heb mijn jaarlijks verlof moeten besteden aan studeren. Mijn hobby’s – ik voetbal graag – moest ik toch even op nul zetten. Maar er was ook veel steun hoor. Er zijn compensatie-uren en er is educatief verlof. Je zit echt in een cultuur van bijstuderen. Studeren wordt gewaardeerd en aangemoedigd en je krijgt er ruimte voor. Maar je moet het natuurlijk uiteindelijk wel zelf doen. Als ik vergelijk met mijn eerdere opleiding, dan merk ik dat mijn motivatie nu veel groter is. Je staat al op de vloer, je ziet heel duidelijk hoe je met een opleiding vooruit kunt komen. Toen ik destijds in de bacheloropleiding zat, heb ik het niet gehaald. Ik had veel sociale activiteiten (lacht). Nu ben ik afgestudeerd met grote onderscheiding. Mijn moeder, die ook verpleegkundige is, was immens trots. Ik werk hier ongelooflijk graag. In UZ Pellenberg ben ik nu referentieverpleegkundige ziekenhuishygiëne, en ook lokaal coördinator Minimale Ziekenhuisgegevens (MZG). MZG is een instrument om o.a. de activiteiten van verpleegkundigen  te registreren. De subsidiëring van het ziekenhuis hangt af van die registratie. Het is dus erg belangrijk dat alle verpleegkundigen hun dossier nauwkeurig invullen. Ik moet hen motiveren om dat te doen en voer controles uit. Ik denk wel dat ik nog bijkomende opleidingen zal willen volgen. Minimale ziekenhuisgegevens, bijvoorbeeld, daar wil ik nog wel mee vooruit, en hoofdverpleegkundige worden, dat ambieer ik ook wel. De hoogste stap zou de kaderopleiding zijn. Op school hebben enkele leerkrachten mij aangemoedigd om les te gaan geven. Ik kan nog veel kanten uit. Je krijgt als verpleegkundige dan ook echt heel veel kansen.  

Hoogtechnologische zorg wint veld

“Lichamelijke zorg is belangrijk in de verpleegkunde. Maar er is veel veranderd. De techniciteit, de hoogtechnologische zorg neemt nog altijd toe. Op revalidatie bv. werken wij met verschillende urinekatheters, we moeten de patiënten aanleren hoe ze bv. zich zelf kunnen  katheteriseren, een condoomcatheter aanbrengen. We gebruiken veel technologische apparatuur zoals bv. een bladderscan. En je moet alles goed beheersen, want je moet het kunnen doorgeven aan patiënten en collega’s. Ik ben elke dag bezig met het doorgeven van kennis eigenlijk. Voor jonge mensen is het erg belangrijk dat ze beseffen dat verpleegkunde een hoogtechnologisch beroep is geworden met veel doorgroeikansen in verschillende richtingen, geheel volgens je persoonlijke competenties en voorkeuren, en een job waarin je eigenlijk heel je loopbaan lang leert. Je wordt ook geprikkeld om voort te studeren. En je hebt toch ook de rust van werkzekerheid. Dat vind ik zelf ook belangrijk. Ik zie in mijn vriendenkring dat het tegenwoordig niet evident is aan de slag te blijven. Dat is dan toch een bezorgdheid in je leven. Als verpleegkundige heb je dat niet. Maar het is natuurlijk nog belangrijker dat je gewoon in een aantrekkelijk beroep zit. De nadelen die soms worden aangehaald, zijn voor mij eigenlijk voordelen. Onregelmatige uren? Ik kan mijn leven zo organiseren dat ik alles heel vlot geregeld krijg: ik hoef niet op zaterdag in de drukte te gaan winkelen, ik kan naar een overheidsdienst gaan wanneer die open is, enzovoort. “

Kijk voor opleidingen op de onderwijskiezer.

Kijk voor vacatures op de jobpagina van VDAB .

fotos van zorgverleners

Wil je eens ontdekken hoe het er op de werkvloer aan toe gaat?
​Neem deel aan een uniek inleefmoment.

Hoe werkt dat?