Feraidun is verpleegkundige bij het Wit-Gele Kruis

FeraidunToen Feiradun vanuit Afghanistan in België arriveerde, sprak hij geen woord Nederlands. Al na 3 jaar in België kon hij beginnen aan een opleding verpleegkundige. Lees zijn opmerkelijke parcours.

Nederlands leren

Toen ik in België aankwam vanuit mijn geboorteland Afghanistan, kon ik geen woord Nederlands of Engels, ik begon met Nederlands te leren, maar het was niet gemakkelijk, want in mijn land had ik nooit de kans gekregen om naar school te gaan. Gelukkig heb ik hier in België hulp gekregen van opvoeders van het asielcentrum, van leerkrachten, OCMW, en vrijwilligers en ook zeker van de overheid van België, die mij een kans heeft gegeven om te studeren.

Door de hulp die ik van andere mensen kreeg, ben ik erachter gekomen, wat het betekent om hulp te verlenen. Jij geeft hulp aan die persoon en de dankbaarheid is groot, want ik was zelf heel dankbaar voor deze hulp.

Ik heb eerst 6 maanden Nederlandse lessen gevolgd. Daarna ben ik aan een opleiding in het onderwijs begonnen, waar ik begon met het derde en vierde jaar voeding verzorging. Want ik moest het vierde jaar af hebben om daarna een examen te kunnen afleggen bij de HBO school voor verpleegkundige.

Verpleegkunde studeren

Nadat ik in het vierde jaar geslaagd was, heb ik onmiddellijk dat examen bij de HBO verpleegkundige school afgelegd.

Ik was daarvoor geslaagd! Ik ben begonnen met de opleiding tot verpleegkundige. Het was niet gemakkelijk om te studeren, ik moest de nieuwe woorden van het Nederlands leren en ook Latijns.

Veel mensen hadden tegen mij gezegd dat ik niet het zou halen, want ik was pas 3 jaar in België en ook dat ik nooit naar school was geweest, deze opmerkingen konden mij niet tegen houden, want tijdens mijn stage kreeg ik heel veel energie van mensen die ik verzorgde, zij waren heel dankbaar.

Om verpleegkundige te worden, heeft het mij tijd en energie gekost, maar gelukkig was er iemand die mij tijdens mijn stage hielp, hij verbeterde mijn taken en ook mensen die ik verzorgde, gaven mij energie door hun dankbaarheid.

Tijdens mijn studie heb ik heel veel meegemaakt en er waren ook mensen die het mij moeilijk maakte, maar niemand kon mij tegen houden om te studeren, want wij hebben 5 vingers en elke vinger is niet gelijk die andere vinger, bij mensen is dat ook zo. Niemand is precies hetzelfde.

Nu ben ik een jaar aan het werken en ik doe dit werk nog altijd graag, maar je moet dit werk echt graag doen, anders kan je geen goede verpleegkundige zijn.

Momenteel combineer ik mijn werk als verpleegkundige bij het Wit-Gele Kruis met een opleiding ‘Sociaal tolken’. In de toekomst wil ik ook nog een opleiding volgen om bachelor verpleegkundige te worden. Ik probeer zo ver mogelijk te geraken in het leven. Het leven hier in België is immers in niets te vergelijken met het leven dat ik had in Afghanistan.

Kijk voor opleidingen op de onderwijskiezer.

Kijk voor vacatures op de jobpagina van VDAB .

fotos van zorgverleners

Wil je eens ontdekken hoe het er op de werkvloer aan toe gaat?
​Neem deel aan een uniek inleefmoment.

Hoe werkt dat?