Eraflor, 40, werkt via Familiehulp in de nachtzorg

eraflor

Eraflor vond haar droomjob: “’t Is gewoon omdat ik het zo graag doe!” 
Eraflor Ma Estorba is een opgewekte Filipijnse van 40 met een diploma van hulpkok. Koken zag ze niet zitten, mensen helpen wel. Ze werkte 13 jaar in de thuiszorg in het Brusselse en sinds vorig jaar werkt ze in de nachtzorg. “Ik was er al een tijdje over aan het nadenken. En nu mijn dochter groot is, heb ik de stap gezet. Want ik ben zo blij met dit werk! En ik ben een nachtmens, dus ’s nachts moeten werken is helemaal geen probleem.”

Van vroedvrouw tot kok en verzorgende

“Meteen na mijn opleiding vond ik in mijn thuisland werk bij een grote dienst in gezinszorg. Ik was toen 25 jaar. Maar hoe ik uiteindelijk in België in de thuiszorg en nachtzorg terecht kwam, is een lang verhaal! In de Filipijnen werkte ik als vroedvrouw, waardoor er veel moest gebeuren om de gelijkschakeling van mijn diploma in orde te krijgen. Eerlijk gezegd zag ik dat paperassengedoe niet zitten. Ik studeerde Nederlands en volgde kookles. Ik ben nu gediplomeerd assistent-kok en ik liep stage in het Universitair Ziekenhuis Jette. Koken vond ik zwaar: ik herinner me dat ik om 9 uur ’s ochtends metershoge bergen kipfilets moest bakken. Dat was niets voor mij. Toen kreeg ik van een lerares op school informatie over de opleiding ‘polyvalent verzorgende in de thuiszorg’.”

Nachtzorg: echte, warme zorg

“En zo belandde ik opnieuw in de sector van de verzorging. Vroeger in mijn thuisland verzorgde ik baby’s, nu zijn het vooral bejaarden of mensen die palliatief zijn. Emotioneel is het soms zwaar werk, zeker in het begin heb ik toch enkele klappen gekregen. Je wordt er volwassen door. Maar je went eraan. Ook aan verlies, hoe pijnlijk dat soms ook is. Door die ervaringen ben ik wel sterker geworden in het omgaan met verlies en dood.”

“In de nachtzorg spendeer je meer tijd met je cliënt, waardoor je automatisch een nauwere band opbouwt. Je staat dichter bij elkaar en je voelt je nauwer met elkaar verbonden. Het is niet te vergelijken met het soms hectische ritme overdag, waarbij je meerdere cliënten per dag verzorgt.”

“Ik weet niet hoe het komt:  de meeste cliënten die ik heb, willen nadien niemand anders! Zo is er een man van 93, die nu helaas in een revalidatiecentrum opgenomen is doordat hij niet meer zelfstandig kan wonen. Wel, hij laat in dat centrum niemand anders bij hem binnen. Dat is natuurlijk wel een beetje lastig voor mijn collega’s.”

Collega’s met jarenlange ervaring

“Tijdens onze jaarlijkse receptie ben ik telkens verbaasd hoeveel collega’s er zijn die al dertig en veertig jaar ervaring hebben. Zij zijn allemaal nog zo content over hun werk. En ik ook hoor, ik werk hier zo graag! Ik geef toe dat het eerste jaar niet zo gemakkelijk was. Af en toe heb je eens een lastige klant. Daar liet ik dan wel eens een traantje voor. Ik durfde dat toen niet op het werk aan te kaarten omdat ik bang was dat ik ontslagen zou worden. Maar het feit dat alles hier bespreekbaar is en dat ik mij echt gesteund voel, geeft me een goed gevoel. Klachten worden intern besproken. Dat maakt het psychologisch minder zwaar.”

“Je hoort me dus zeker niet klagen. Ik ben altijd blij als ik kan gaan werken. Gewoon omdat ik het zo graag doe!”

Kijk voor opleidingen op de onderwijskiezer.

Kijk voor vacatures op de jobpagina van VDAB .

fotos van zorgverleners

Wil je eens ontdekken hoe het er op de werkvloer aan toe gaat?
​Neem deel aan een uniek inleefmoment.

Hoe werkt dat?