Ann Vandaele: van verpleegkundige tot docente, HBOV

Ann Vandaele

“De dag van de proclamatie, dat is één groot feest.”

Ik geef al 16 jaar les aan deze school voor hoger beroepsonderwijs verpleegkunde. Wij leveren een diploma af dat tussen secundair onderwijs en een bachelor in zit. Na drie jaar zijn onze studenten gegradueerde verpleegkundigen. Eigenlijk is het de vroegere A2-opleiding. Voor hun laatste jaar moeten ze kiezen uit vier richtingen: ziekenhuiszorg, geestelijke gezondheidszorg, de zorg voor personen met een handicap en de ouderenzorg. Dat zijn vier sectoren die in de zorg en in de samenleving erg belangrijk zijn. Op dit moment hebben wij zo’n 500 studenten, dat is het maximum dat we aankunnen in deze gebouwen en zonder in te boeten aan kwaliteit. Elk jaar zijn het er weer wat meer. Gelukkig maar, want er is enorm veel vraag naar onze afgestudeerden. De meesten hebben al halfweg hun derde jaar uitzicht op een job. Er is een tekort aan stageplaatsen zelfs.

Zelf wist ik al op jonge leeftijd dat ik verpleegkunde zou studeren. Ik had dat ‘zorgende’ in mij. Toen was werkgelegenheid zeker geen argument, want je kon er niet van uitgaan dat je werk zou vinden als verpleegkundige. Je moet aanvoelen in jezelf dat zorgen voor mensen, iets betekenen voor mensen je ding is. En je moet weten: het is een job waar je enorm veel voor terugkrijgt. Ik heb 10 jaar in de thuiszorg, voor het Wit-Gele Kruis, gewerkt. Ik heb dat graag gedaan. Maar toen kreeg ik het gevoel van: ik wil dat graag doorgeven. Dat maakt het interessant, de docenten hier hebben allemaal praktijkervaring achter de rug en zo vullen we elkaar goed aan. Als docent geef je niet alleen les, je gaat ook op pad voor de stagebegeleiding van de studenten. Op die manier blijf je toch zeer vertrouwd met de praktijk en hoef ik die niet te missen.

Een groot voordeel in onze school en ook in de zorgsector is dat je zelf je regime kunt kiezen. Je kunt deeltijds werken, drie vijfden, vier vijfden, weer voltijds, … Dat vind ik wel meegenomen. Ik kan niet echt zeggen wat ik het liefste deed: thuiszorg of les geven. Wat ik eerlijk gezegd mis, is de band met patiënten. Zeker in de thuiszorg is die hecht. Daar staat tegenover dat wij een boeiende band hebben met studenten. De meeste studenten aan onze school zijn wat men noemt zij-instromers, mensen die al wat ouder zijn en een tweede kans nemen, vaak via de VDAB die tussenkomt voor knelpuntberoepen zoals verpleegkundige. Studeren is voor hen een ander verhaal dan voor een 18-jarige. Ze hebben al een gezin, kinderen of ze staan er helemaal alleen voor. Het is een hele opgave. Sommigen hebben het moeilijk. Maar als ik dan zie wat voor een doorzettingsvermogen ze hebben. Chapeau. Dat is echt knap. We coachen ze ook, we stimuleren ze, we doseren de werkbelasting, hun succes  is ons succes. En dan komt die dag van de proclamatie, toch wel de schoonste dag, zo’n prachtige bekroning van al die inzet, een groot feest.

Kijk voor opleidingen op de onderwijskiezer.

Kijk voor vacatures op de jobpagina van VDAB .

fotos van zorgverleners

Wil je eens ontdekken hoe het er op de werkvloer aan toe gaat?
​Neem deel aan een uniek inleefmoment.

Hoe werkt dat?